Archive for the 'Uncategorized' Category

becoming

Penso que despois de un ano de lecturas –case- xa podo comezar a escribir. Na tese intentarei unha abordaxe dialéctica ao concepto de hommo economicus. Non teño todo definido pero penso que teño xa uns puntos de referencia bastante estables. Os ingredientes son:

Fariña de Catherine Malabou: Filósofa francesa discípula de Derrida que finalmente ten dado en algo completamente alleo ao deconstrucionismo e todas esas liadas. O que está a facer é actualizar o pensamento hegeliano a traveso do concepto de plasticidade. é unha tía moi coidadosa no traballo cos conceptos. Ademais na súa obra é moi importante a ciencia que estuda a mente: a neurociencia. Existe unha característica dos procesos mentais de desenvolvemento e aprendizaxe que é a neuroplasticidade. Malabou relaciona o concepto hegeliano co da neurociencia mentres lle dá un repaso a Freud, co que mantén un diálogo constante. En The Future of Hegel: Plasticity, Temporality and Dialectic establece un xeito de traballar coas proposicións mediante o que se pode establecer unha relación dialéctica entre o suxeito e o predicado. Ela fala de darlle plasticidade á proposición. Para elo primeiro hai que estudar o concepto en cuestión –no meu caso o interese propio, que é a característica principal que se lle atribúe ao hommo economicus- a traveso dos usos do mesmo,  despois tratalo nas súas excepcións levándoo fóra do seu dominio. Unha vez facemos isto podemos dárlle un xiro dialéctico á nosa proposición, que no noso caso sería “o hommo economicus é aquel que se ocupa do seu propio interés”. Este xiro dialéctico consistiría en excluír ríxidamente –prafrasenado a Hegel en boca de Malabou- o xeito habitual de relación entre as partes; só deste xeito se conseguiría o obxectivo da plasticidade. Mediante este paso entraríamos nos complicados dominios da dialéctica: establecer un caminño de ida e volta, de influencia mutua entre o interés propio e a conduta económica, para levar esta relación a lugares que lle son estraños na análise que habitualmente se fai deles. Neste caso sería un intento de levar esta relación a lugares onde se entretecen o político e o económico. Aquí entra o segundo ingrediente.

Media ducia (máis ou menos) de neuroeconomistas. Estes son os que aportan as excepcións as condutas interesadas. Ben, primeiro tratarase o uso máis habitual do concepto de interese propio, sendo de axuda Gary Becker por ser un dos que ten levado este tipo de lóxica na conduta máis lonxe, pero se cadra tamén nos colle aquí Glimcher, aínda non o sei. Penso que debo considerar así mesmo a perspectiva dende a que se trata o tema da racionalidade nas intencións dos axentes, tema tratado por Don Ross. Don ross defence un enfoque à la Samuelson, onde a racionalidade é algo externo, que se observa a traveso das escollas, non dos procesos de toma de decisións. Despois as excepcións aportadas por xente como Loewenstein, Camerer, Rabin, Fehr, Frey e como afectan ao interese propio.

En relación con cada un destes autores haberá que tratar o interese propio respecto de dous compañeiros de viaxe: a racionalidade e os sentimentos. A primeira debido a que define o dominio do noso prota. O interese propio ten sentido na análise habitual que se fai del mentres sexa coerente coas preferencias do suxeito, esta coerencia fala da súa racionalidade. o segundo dos compañeiros son os sentimentos. este é un terreo onde se xoga o sentido da dialéctica apropiada. E voume explicar. Algúns dos neuroeconomistas antes mencionados conciben os sentimentos como en loita coa razón polo dominio das escollas, das decisión que tomamos. Outros pensan que primeiro avaliamos –mediante algún xeito de racionalidade previa- e isto determina os nosos sentimentos, que dan en disparar os dispositivos que nos levan a tomar decisións. E algún neurocientista, que intencionadamente omitín antes –Damasio- danlle primacia aos sentimentos sobre a razón. Serían os sentimentos os que farían o traballo previo nas escollas. O lugar do interese propio respecto dos sentimentos difiere cualitativamente segundo o enfoque de que se trato: do lado da razón e o cláculo para os que falan de enfrontamento; como un algoritmo dopamínico en relación con unha racionalidade externa para os que a racionalidade é previa –Ross, Glimcher-, e como un sentimento máis para Damasio.

Terceiro ingrediente: Adrian Johnston. Esta a colaborar con Malabou e vai sacar en breve un esperadísimo –por min- libro con ela. Fala dos sentimentos dende unha perspectiva que convina análise lacaniana e dialéctica hegeliana. é especialista en Zizek. Nos artigos que teño del non fala específicamente do interese propio, o cal é u inconveniente, pero traza un mapa da cuestión da relación dos sentimentos e o seu estatuto. Fala de Damasio e outros neurocientistas concluíndo unha relación dialéctica entre sentimentos e linguaxe: “Affects are signifiers”, que nos pode valer perfectamente para a nosa análise, ou iso esperamos.

O último ingrediente é de dubidosa utilización e de momento non o hei de incluir. De feito penso que podería pasar sen el e concluír con Johnston.

A cocción consistiría en discutir o rol do interese propio, e o seu estatuto, na conformación da conduta económica dos individuos seguindo a metodoloxía Malabou e intentar concluír algo ao respecto.

ir torna-la auga

este wordpress tenme cousas que non me gustan: as estatísticas que ofrece son paupérrimas –e a min gústame cheirar-; non sei como se poñen as notas ao pé –e precisaba poñer unhas poucas-; tanto widget e tanta **** total paná.

En fin, que sempre nos queda o human being. Improvisemos.

Notas para o artigo anterior:

Resposta conativa: non deixa de lembrarme a Spinoza, malia que nunca o teña lido, e o do mellor dos mundos posibles. Sobre conatus:

First Aristotle, then Cicero and Laertius each alluded to a connection between the conatus and other emotions. In their view, the former induces the latter. They maintained that humans do not wish to do something because they think it “good”, but rather they think it “good” because they want to do it. In other words, the cause of human desire is the natural inclination of a body to augment itself in accordance with the principles of the conatus.

In french:

In the first half of the seventeenth century, René Descartes (1596–1650) began to develop a more modern, materialistic concept of the conatus, describing it as “an active power or tendency of bodies to move, expressing the power of God”.

[…] Although there is much ambiguity in Descartes’ notion of conatus, one can see here the beginnings of a move away from the attribution of desires and intentions to nature and its workings toward a more scientific and modern view. […] Descartes, in developing his First Law of Nature, also invokes the idea of a conatus se movendi, or “conatus of self-preservation”. This law is a generalization of the principle of inertia, which was developed and experimentally demonstrated earlier by Galileo. The principle was formalized by Isaac Newton and made into the first of his three Laws of Motion fifty years after the death of Descartes. Descartes’ version states: “Each thing, insofar as in it lies, always perseveres in the same state, and when once moved, always continues to move.”

No chungo Hobbes:

Furthermore, Hobbes describes emotion as the beginning of motion and the will as the sum of all emotions. This “will” forms the conatus of a body and its physical manifestation is the perceived “will to survive”. In order that living beings may thrive, Hobbes says, “they seek peace and fight anything that threatens this peace”. Hobbes also equates this conatus with “imagination”, and states that a change in the conatus, or will, is the result of “deliberation”. […] I define [conatus] to be motion made in less space and time then can be given; that is, less then can be determined or assigned by exposition or number; that is, motion made through the length of a point, and in an instant or point of time.

As in his psychological theory, Hobbes’s physical conatus is an infinitesimal unit of motion. It is the beginning of motion: an inclination in a specified direction. The concept of impetus, as used by Hobbes, is defined in terms of this physical conatus. It is “a measure of the conatus exercised by a moving body over the course of time”. Resistance is caused by a contrary conatus; force is this motion plus “the magnitude of the body”. Hobbes also uses the word conatus to refer to the “restorative forces” which may cause springs, for example, to contract or expand. Hobbes claims there is some force inherent in these objects that inclines them to return to their previous state. Today, science attributes this phenomenon to material elasticity.

Baruch:

When referring to psychological manifestations of the concept, he uses the term voluntas (will). When referring to the overarching concept, he uses the word appetitus (appetite). When referring to the bodily impulse, he uses the plain term conatus. Sometimes he expands the term and uses the whole phrase, conatus sese conservandi (the striving for self-preservation).

[…] In Spinoza’s world-view, this principle is applicable to all things, and furthermore constitutes the very essence of objects, including the human mind and morals, for these are but finite modes of God.

A siguen as definicións e os posicionamentos. Nós deixámolo aquí.

unha nota segunda sería a relativa aos prudential values: Un enlace. Segundo enlace. E xa está.

Despois das aclaracións a post data:

aínda me falta bastante do artigo por traballar. así de primeiras non podo deixar de relacionar estas cuestións sobre as relacións entre desexo e valor, ou da causalidade das accións e o espazo que queda para a liberdade, co motivo da miña tesiña: liberdade de elección e xénero no sistema educativo español. En que distinto grao condiciona o xénero, a idade, a clase. Ou mellor aínda: como teñen evolucionado eses condicionamentos nas escollas.

de outra orde serían preguntas sobre que estamos a designar cando falamos de “gusto” ou de “valores morais” (ou en que se traducen) cando toca analizar pautas de consumo, escollas a traveso dos itinerarios educativos, etcétera.

Against the Taste Model e outros naufraxios

Estou a traballar sobre un artigo de Griffin: Against the Taste Model, recollido no libro Interpersonal comparisions of Well-Being, editado por Elster and Roemer. A importancia do mesmo radica en que é un filósofo de primeiro nivel que problematiza a posibilidade de medición do benestar e das comparacións interpersonais de utilidade. Ademais de ser fundamentalmente un filósofo moral fala de cousas que teñen que ver coa Economía do Benestar. E faino dun xeito tal que non pode ser claramente clasificado como utilitarista, é crítico con Rawls –que tanto está a influir en moitas das formulacións contemporáneas da Economía do Benestar- e ademais trata estes temas dende un nivel de xeneralidade que fai que a partires de tomalo como referencia se poida construir unha visión dende as raíces.

Against the Taste Model (TM) é un artigo que comeza explicando como existen dúas formas nas que tradicionalmente se relacionan o desexo e o valor, a primeira é o Perception Model (PM), onde o axente desexante é alguén cuns valores, unha persoa que ten construído en si un edificio de prioridades en base a unha moral, un xeito de ver o mundo que fai que cando pousa a súa mirada sobre os obxectos estes sexan máis ou menos desexables. Griffin dinos que a maioría dos especialistas, e el mesmo, se decantan máis por este xeito de velas cousas.

O TM pola contra afirma que os valores que lle asignamos ás cousas están en relación co gusto que teñamos por elas. Esta visión das cousas refire o mundo dos desexos como un lugar onde as persoas teñen uns gustos conformados aos que son obedientes, no sentido de que eses gustos determinan o valor que os obxectos teñen á hora de conformar as preferencias.

Esta é a parte mías accesible do artigo. Despois de explicarnos Griffin estes dous xeitos de relacionar desexo e valor fai unha contextualización histórica acudindo a Hume e a Kant. Hume defende que todo valor –moral, estético, prudencial,…- deriva da resposta conativa aos estímulos que percibimos: todo coñecemento derivaría así da experiencia sensible. Por outro lado nos presenta Griffin a visión de Kant, que defendía a aplicación do TM para algúns valores prudenciais e do PM para os valores morais. Neste punto decide centrarse na figura de Kant debido á influencia que este tivo sobre Rawls, que no fundamental segue o esquema kantiano respecto da relación entre desexo, razón e moral. Neste desenvolvemento do pensamento kantiano fala do concepto de heteronomía da vontade: os nosos valores morais son o resultado das nosas continxencias –xenética, educación, etc- e a vontade respecto da moral non respondería á razón do suxeito se non que sería algo alleo a ela. Hoxe non entendemos unha separación tal entre liberdade e desexo. En Kant o cumprimento do desexo implicaría o imperio da esfera da heteronomía, resultado por tanto das nosas continxencias. Di Griffin que hoxe consideramos que somos libres cando son realizados cada un dos nosos apetitos. Para Kant a liberdade está do lado da razón, contraposta ao imperio da materia. Nacemos morais cando somos autónomos, cando as nosas accións non están gobernadas polas continxencias se non pola lei da que nos teñamos dotado.

Que Griffin diga neste punto que Kant aplica algo así como o PM para os valores morais está a expresar, penso, que a nosa conducta é moral en tanto que sexan eses valores dos que nos teñamos dotado os que organicen as nosas decisións. O resto -os prudential values: a nosa idea de felicidade, o noso concepto de benestar…- poden estar gobernados polas continxencias (TM). Pero entón matiza –Griffin- respecto da postura de Kant e fainos aos economistas a vida un pouco máis complicada:

2. I am perhaps stretching the Perception Model in including Kant. “Perception” suggests detection or recognition of the presence of (moral) properties, and Kant is not a moral realist. Morality, for him, is a rational requirement, and so objective in that sense, but not in the sense that there are moral “objects” existing independently of human thought and reaction. Still, “perception” can be taken without strain to include Kant: One perceives or recognizes a rational requirement.

Against the Taste Model, Interpersonal comparisons of well-being. páx. 48, nota 2. (Elster and Roemer Ed.) Cambridge UP, Cambridge, UK. 1991.

Seguiremos profundando nestes terreos nos que os economistas nos enlamamos. a ver se non quedo atrapado. Ao mesmo tempo penso que é importante para min sentar unhas bases sólidas sobre o tema dos fundamentos das accións que determinana as nosas eleccións, onde se atopa aquí o interese propio e que relación ten co benestar, coa bondade dos resultados. Por iso Griffin é importante neste punto.

coidados e intereses

Non está sendo a falta de ganas nin se quera a falla de materiais que achegar: saio agora dunhas semanas no que as tarefas rutinarias e repetitivas me teñen impedido renovar contidos. Despois de compilar unha cantidade de material considerable en torno a temas que van dende a posibilidade de medición do benestar ata a súa subxectividade –e continxencia- paso a esa parte do traballo que presta (cunde). Adoro a análise de textos.

Estou con Sen e máis con Foucault. Para abrir boca. Sendo dúas figuras tan diferentes os dous comparten a paixón polo estudo das poboacións. Un centrándose na privación –fames negras, analfabetismo, mulleres non nacidas (preferencia polo fillo varón); en aspectos de medición do benestar, na lóxica aplicada a determinados principios éticos e o que o seu desenvolvemento implica; as relacións ética / economía. Michel no control das poboacións, as relación do suxeito cos xogos de verdade, as prácticas coercitivas, e tamén as prácticas de si.

En Doce textos fundamentales de la Ética del siglo XX figura unha entrevista que se lle fixo a Foucault e na que se lle preguntaba sobre cuestións que teñen que ver coa Ética:

-Dice usted que hay que practicar la libertad éticamente…

Sí, porque ¿qué es la ética sino la práctica de la libertad, la práctica reflexiva de la libertad?

-¿Quiere esto decir que entiende usted la libertad como una realidad en sí misma ya ética?

La libertad es la condición ontológica de la ética. Pero la ética es la forma reflexiva que adopta la libertad.

Ao pensar sobre as relacións que se establecen entre o interese propio e o benestar xeral hai dous dominios intrincados que me teñen unha topoloxía suxestiva: o interese propio en si mesmo e a súa relación coa liberdade, pero tamén coa obediencia, a disciplina –pensemos no mundo da empresa e do traballo-. A construcción tradicional en Economía faise establecendo unha relación directa e estable entre intrese propio e maximización do mesmo coa racionalidade como mediadora (en palabras de Sen). O sengundo é sobre, digamos, a ontoloxía do Benestar. Pódese medir a prosperidade dos cidadáns da polis? Como poñer os menos atrancos posibles á súa felicidade? É significativo que moita da Economía do Benestar se basee no estudo do consumo, onde hai que escoller entre peras e mazás. Nesta análise tamén se inclúe o mundo do traballo, si, como unha elección racional entre tempo de ocio e tempo de traballo. Non podo deixar de pensar nas relacións que deben existir entre o mundo das frustracións e do consumo, por exemplo. As frustracións laborais e  os desafogos diversos; os centros comerciais, o entretaiment, e moitos etcétras. Todos estes problemas relacionados coa consideración da racionalidade do consumo e o benestar (ou malestar) deron pe a que economistas como A. Sen puxesen rumbo a outros indicadores, máis complexos, e que requiren dunha outra metodoloxía. E nace o seu enfoque das capacidades: non suxeito ás enormes ataduras que tiña un enfoque baseado na racionalidades das decisións de consumo pero que conta coas súas propias. Que variables incluímos para medir aspectos que teñen que ver co desenvolvemento das persoas? Educación, mortalidade, diferenciais de xénero, participación cidadá na política e nos seus destinos?… e aínda máis: como medimos?, que indicadores construímos sobre esas variables? Para facer un macro-indicador sintético como ponderamos?

e volvendo ao interese propio, despois deste paseo polas nubes, di Foucault:

El cuidado de sí ha sido, en el mundo grecorromano, el modo en que la libertad individual –o la libertad cívica, hasta cierto punto- se ha reflexionado como ética. Si toma usted toda una serie de textos que van desde los primeros diálgos platónicos hasta los grandes textos del estoicismo tardío –Epiceto, Marco Aurelio…- comprobará que este tema del cuidado de sí ha atravesado verdaderamente toda la reflexión moral. Es interesante ver cómo, en nuestras sociedades, por el contrario, a partir de un determinado momento –y es muy difícil saber cuándo se produjo esto-, el cuidado de sí ha llegado a ser algo un tanto sospechoso. A partir de dicho momento, ocuparse de sí ha sido denunciado con toda naturalidad como una forma de amor a uno mismo, como una forma de egoísmo o de interés individual, en contradicción con el interés que hay que prestar a los otros o con el necesario sacrificio de uno mismmo.

Non fala Foucault do nacemento e evolución do concepto de interese propio –hai un excelente libro de Hirchman ao respecto-; dista de todas formas un mundo do coidado de si ao interese propio da Economía, penso. E non podo dicir moito máis porque aínda estou en proceso… e comezando.

desfase? –gap?

Cando collemos un manual calquera de Economía no que se fale de benestar e da súa relación coa utilidade, ou do utilitarismo como corrente filosófica que estivo detrás do benestarismo, ou da relación entre os valores propios –as valoracións sobre as cousas, incluso na súa máis prosaica materialidade-… dánsenos moi masticadiñas. Non só iso, e estou a falar todo o tempo de impresións persoais miñas, dásenos unha versión da filosofía utilitarista -e as súas proximidades- que non ten moito que ver co que se está a discutir hoxe entre os filósofos utilitaristas. Algúns dos máis prominentes son moi críticos que xeito de implementar e de representar os valores que asociamos ao benestar, son críticos algúns destes pensadores -a maioría anglosaxóns- co xeito no que abordamos as cuestións éticas en Economía. Agora que comezo a ler algo sobre o tema é a primeira vez que teño noticia diso: non están mudos, xordos, e/ou cegos os filósofos utilitaristas -e asimilados-.

Xa trouxen algo de Broome, hoxe tócalle a Griffin. Máis que cita aporte un tanto extenso: por se interesa. Atentos ás dúas citas, sobre todo á primeira.

Libro: Interpersonal comparisons of well-being.

(Elster and Roemer Ed.)

Against the Taste Model (páxinas 46, 47 e 48.)

James Griffin

The Taste Model.

There are two influential models of how desire and value are related. The Perception Model gives priority to value: desired because valuable. That is, we judge or recognize something to be valuable and therefore form a desire for it. The Taste Model reserves the priority: valuable because desired. That is, given the sort of biological and psychological creatures we are, our desires come to fix on certain objects, which thereby acquire value.

Both models employ the commonplace separation of a rational side of human nature (judgment, understanding, perception) from an attitudinal side (feeling, sentiment, desire, will). One can see these attitudes either as part of a universally distributed human nature or as varying a lot between people. No doubt there is some truth in both of these views, and it is a matter of emphasis. But it is common (and, many would say, empirically plausible) to give the Taste Model the second emphasis, and I shall do that.

As these two models show, we ought to be alert to two different sorts of preferences. Clearly, we form preferences between objects. On the Perception Model, thought, I form a (derivative) preference between two options only after having independently decided on their value. No doubt some preference is like that. But on the Taste Model, desire is the basis of value. On that model I form (basic) preferences for one option over another, not derived from any independent ranking of them, just because I want the the first more than the second.

The Taste Model is widespread in philosophy and, even more, in social sciences1.

p. 46.

I also think that it distorts our understanding, and I want to argue against it. But in order to be against the Taste Model, one does not have to be in favor of the Perception Model. For instance, one might instead think that there is no priority between value and desire. And one might think that the Humean distinction between reason and desire is too sharp.

  1. Some of its history.

Hume explains all value –aesthetic, moral, prudential- on the Taste Model. He sees reason as inert, able merely to inform us of how things stand; motivation and action come only from our conative response to those things.

Kant follows Hume on prudence but emphatically refuses to do so on morality. Many think –I am one of them- that there are good reasons to reject the Taste Model form moral values. Kant’s reasons are these. We all want to be happy. But what would make us happy depends upon our particular desires, interests, inclinations, and dispositions. But they are the result of such contingencies as our biological make-up, the era into which we happen to have been born, the influence of our parents, and so on. They all operate on the phenomenal level; they grow and get shaped entirely within the causal nexus. And we, so long as we are seen just on the level of desires, aims, and inclinations, are purely phenomenal selves, determined by things external to us – in Kant’s terms heteronomous. What happens to us on that level is brute fact. It therefore offers no place for anything the standing of a moral agent. We rise to the level of morality only when we manage to be autonomous, only when our actions are governed, not by contingencies, but by self-given law. To be autonomous, Kant says, is “to be independent of determination by causes in the sensible world.”

What I want to single out in this brief exegesis is that Kant is quite clearly employing the Taste Model for many prudential values (for happiness), but uses something like the Perception Model for moral values2. He stresses how varied persons’ conceptions of happiness are indeed so varied that is hard to see how to avoid another person’s compelling me to be happy on his conception of welfare.

Confining the Taste Model to prudential values is widespread in contemporary philosophy. Rawls is strikingly like Kant in this respect. Rawls treats our goals and aims as a matter of our psychology –in the end, the desires we come to have. When he talks about how a rational person chooses ends, this is the language he uses: A person’s “rational plan” is the one he would be satisfied, if he reflected properly, “would best realize his more fundamental desires.” Rawls concern, it is true, is with a person’s rational, not actual, desires, and there are important questions, to which I shall soon return, about how strong a requirement “rational” has to be and about when it becomes too strong to be kept within the confines of the Taste Model. But Rawls seems not to leave those confines; he speaks of “deliberative rationality” in terms of a person’s learning “the general features of his wants and ends both present and future” and “what the person really wants,” and of forms of “criticizing our ends which may often help us to estimate the relative intensity of our desires.” In sum, our prudential values express out contingent appetitive nature; our moral values, on the other hand, express our nature as autonomous persons.

Rawls’ views seem to me typical of current thought: reject the Taste Model for moral values but retain it for prudential values. The Humean tradition is still vigorous. But I doubt that the Taste Model explains prudential values either.

1[…] The following two passages represent what I take to be common (typical?) views in economics. “Our basic theory assumes that, for all the alternative consumption bundles he could conceivably face, the individuals ha a preference ordering. This reflects his tastes… from the opportunities available to him he does the best he can, best being defined according to his tastes”. (P.R.G. Layard and A. A. Walters, Micro-Economic Theory, New York, MacGraw-Hill, 1978, p. 124). “The utility of choice states that the choice in any given situation depends on the interaction of the externally given obstacles [i.e., income and prices] with the tastes of the individual… The utility theory asserts, more precisely, that the states can be represented by an ordering according to preference of all conceivable alternatives” (J.K. Arrow, “Utility and Expectation in Economic Behavior,” in Collected Papers of Kenneth Arrow, vol. 3, Oxford

2I am perhaps stretching the Perception Model in including Kant. “Perception” suggests detection or recognition of the presence of (moral) properties, and Kant is not a moral realist. Morality, for him, is a rational requirement, and so objective in that sense, but not in the sense that there are moral “objects” existing independently of human thought and reaction. Still, “perception” can be taken without strain to include Kant: One perceives or recognizes a rational requirement.

wants :: learning by doing

wants

preference-based utilitarism?

rematei o artigo de John Broome -do que xa son fan“preference-based utilitarism?” que de xeito moi consecuente conclúe:

10. Conclusion
I conclude that preferencist utilitarianism fails. Preferencism cannot generate a concept of good solid enough to make sense of interpersonal comparisons of good. Interpersonal comparisons can only be achieved by means of a different, nonpreferencist theory of good.

Fleurbebaey, Salles and Weymark. 2008. páx 237.

E son fan tanto do artigo como do estilo:

But Harsanyi and others think they have a way of overcoming this problem.16 They claim that, once we understand the idea of extended preferences properly, we shall see that  everyone has the same extended preferences as everyone else. Extended preferences are universal. Consequently, there is a firm preferencist basis for making interpersonal comparisons of degrees of preference.
I am sure this is wrong. There is no reason why people should all have the same extended preferences, and many reasons why they should not. One reason why not is that people have different values. Their values will help to determine their preferences between different lives, so these preferences will differ. For instance, I value philosophy more highly than economics, so I prefer working as a philosopher and having the characteristics of a philosopher to working as an economist and having the characteristics of an economist. I imagine many economists might have the opposite preference. To be sure, when comparing my life with an economist’s, I must do it properly. In deciding whether I prefer the life and characteristics of an economist, I am supposed to take account of everything that goes with them, including having the values of an economist. I must recognize that if I had the characteristics of an economist, I would value the life of an economist. But it is my extended preferences we are talking about, not the economist’s extended preferences. As it happens, I prefer not to have the values of an economist. That is one reason I prefer not to be an economist.

Ibid, páx. 231